จะคำนวณปริมาณการใช้ลมอัดของเตาหลอมเหนี่ยวนำความถี่ปานกลางได้อย่างไร

1. ระบุแหล่งใช้ก๊าซและพารามิเตอร์การทำงานอย่างชัดเจน

อากาศอัดในเตาหลอมเหนี่ยวนำความถี่ปานกลางส่วนใหญ่ใช้เพื่อขับเคลื่อนอุปกรณ์ขับเคลื่อนแบบนิวเมติกประเภทต่างๆ ก่อนที่จะคำนวณปริมาณการใช้งานรวม จำเป็นต้องทำการสำรวจและบันทึกข้อมูลอย่างละเอียดของอุปกรณ์ปลายทางที่ใช้อากาศทั้งหมด อุปกรณ์ที่ใช้อากาศที่พบได้ทั่วไป ได้แก่ กระบอกสูบสำหรับยก–ลงฝาเตา ระบบช่วยในการเอียงเตา วาล์วนิวเมติกของระบบกำจัดฝุ่น และอุปกรณ์เป่าทำความสะอาดเส้นทางน้ำหล่อเย็น เป็นต้น

จำเป็นต้องบันทึกข้อมูลของชิ้นส่วนนิวเมติกแต่ละชิ้นปริมาณการใช้ก๊าซต่อครั้ง(โดยทั่วไปใช้หน่วยเป็นลิตร/ครั้ง หรือลูกบาศก์เมตร/ครั้ง) และความถี่ของการเคลื่อนไหว(ครั้ง/นาที หรือ ครั้ง/ชั่วโมง)

2. การคำนวณทางทฤษฎีของปริมาณการใช้ก๊าซพื้นฐาน

หลังจากได้รับค่าพารามิเตอร์ของแต่ละอุปกรณ์แล้ว จำเป็นต้องคำนวณปริมาณการใช้ก๊าซรวมตามทฤษฎี โดยสูตรคำนวณมักจะคำนึงถึงผลรวมของผลคูณระหว่างปริมาณการใช้ก๊าซของอุปกรณ์แต่ละชิ้นกับระยะเวลาการทำงานของอุปกรณ์นั้นๆ

• อุปกรณ์ใช้แก๊สแบบต่อเนื่อง: ปริมาณการใช้ก๊าซ = อัตราการไหลที่กำหนดของอุปกรณ์ × เวลาการทำงานจริง.
• อุปกรณ์ใช้แก๊สแบบเป็นช่วงเวลา: ปริมาณการใช้ลม = ปริมาณการใช้ลมต่อครั้ง × จำนวนการเคลื่อนไหวต่อชั่วโมง.

เมื่อรวมรายการข้างต้นเข้าด้วยกัน ก็จะได้ระบบเตาหลอมปริมาณการใช้ก๊าซรวมตามทฤษฎีทั้งนี้ ต้องทราบว่าค่าตามทฤษฎีมักต่ำกว่าความต้องการจริง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องนำค่าสัมประสิทธิ์ปรับแก้มาใช้

3. นำค่าสัมประสิทธิ์ปรับแก้มาใช้ในการคำนวณปริมาณการใช้งานจริง

ในสภาพแวดล้อมทางอุตสาหกรรมจริง ระบบอากาศอัดมีการสูญเสียและความผันผวนหลากหลายรูปแบบ ดังนั้นในการคำนวณปริมาณการใช้งานที่แท้จริง จึงจำเป็นต้องนำค่าสัมประสิทธิ์ดังต่อไปนี้มาบวกเข้าไป:

• สัมประสิทธิ์การใช้งานพร้อมกัน: ไม่ใช่ว่าชิ้นส่วนอุปกรณ์นิวเมติกทุกชิ้นจะทำงานเต็มกำลังในเวลาเดียวกัน ตามตรรกะกระบวนการของเตาหลอม จึงมีการประเมินความน่าจะเป็นที่อุปกรณ์แต่ละชิ้นจะทำงานพร้อมกัน โดยค่าที่ใช้โดยทั่วไปอยู่ในช่วง 0.6 ถึง 0.9
• ค่าสัมประสิทธิ์การรั่วไหลของท่อระบายน้ำ: เมื่อพิจารณาถึงการรั่วซึมเล็กน้อยที่เกิดจากปัจจัยต่างๆ เช่น ข้อต่อท่อและวาล์วที่เสื่อมสภาพ โดยทั่วไปควรเพิ่มเผื่อไว้ประมาณ 10% ถึง 20%
• ค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวในอนาคตเพื่อรับมือกับการอัปเกรดอุปกรณ์หรือการปรับเปลี่ยนกระบวนการที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ขอแนะนำให้เผื่อพื้นที่สำรองไว้ร้อยละ 10 ถึง 15

ปริมาณการใช้จริงรวม = ปริมาณการใช้ก๊าซรวมตามทฤษฎี × ค่าสัมประสิทธิ์การใช้งานพร้อมกัน × (1 + ค่าสัมประสิทธิ์การรั่วไหล + ค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัว).

4. การประเมินการสูญเสียแรงดันและการเลือกขนาดเครื่องอัดอากาศ

เมื่อคำนวณปริมาณการใช้ก๊าซจริงแล้ว ยังต้องกำหนดค่าความดันจ่ายของระบบด้วย โดยทั่วไป อุปกรณ์นิวเมติกของเตาหลอมเหนี่ยวนำความถี่ปานกลางจะมีข้อกำหนดด้านความดันเฉพาะตัว

แรงดันลมที่ระบายออกตามค่ากำหนดของเครื่องอัดอากาศจะต้องสูงกว่าแรงดันความต้องการสูงสุดของปลายทางการใช้งาน และการสูญเสียแรงดันในระบบท่อผลรวมของค่าดังกล่าว ความสูญเสียแรงดันในระบบท่อขึ้นอยู่กับความยาวของท่อ เส้นผ่านศูนย์กลางของท่อ จำนวนข้อต่อโค้ง และความละเอียดของตัวกรอง โดยทั่วไป แนะนำให้เพิ่มค่าความแตกต่างของแรงดันที่เหมาะสมเข้าไปเหนือแรงดันความต้องการที่ปลายทาง เพื่อใช้เป็นแรงดันขาออกของเครื่องอัดอากาศ

ในการเลือกแบบขั้นสุดท้าย ควรเลือกเครื่องอัดอากาศที่มีปริมาตรการระบายอากาศสูงกว่าปริมาณการใช้งานรวมจริงที่คำนวณได้เล็กน้อย และมีแรงดันการระบายอากาศเป็นไปตามเกณฑ์ประเมินข้างต้น พร้อมทั้งจัดวางถังเก็บลมอย่างเหมาะสมเพื่อรองรับความผันผวนของการใช้งานลม อันจะช่วยรับประกันการทำงานที่เสถียรของระบบพลศาสตร์ของเตาหลอม